Podrywanie I Uwodzenie Kobiet Dla Każdego -

Zobacz Jak W Przeciągu Kilku Dni Możesz Oczarować Piękną Kobietę.

Kolejny artykuł Bartka:)

Często szukając odpowiedzi na nurtujące nas pytania używamy spostrzeżeń w celu wykreowania bardziej złożonych informacji o osobowości innych ludzi i tego dlaczego postępują tak jak postępują. To zjawisko nosi nazwę teorii atrybucji. Jest ona sposobem niezwykle pomocnym w procesie wyjaśniania zachowań zarówno własnych jak i otoczenia. Atrybucję możemy podzielić na wewnętrzne i zewnętrzne. Atrybucja wewnętrzna jest sposobem szukania przyczyn danego zachowania w egzystencji samej osoby jej postaw i osobowości np.: “Pomógł mi, ponieważ jest dobrym człowiekiem”. Z kolei atrybucja zewnętrzna w swojej istocie obejmuje działania środowiska zewnętrznego (otoczenia) na zachowanie człowieka. Wówczas postępowanie jednostki ludzkiej wynika nie z osobowości, lecz z zaistniałej sytuacji np.: “Pomógł mi, ponieważ został przymuszony”. W praktyce mimo wszystko doszukujemy się informacji o zachowaniu w oparciu o atrybucję wewnętrzną. Niestety często jednak nie zdajemy sobie sprawy z tego, iż nie daje nam to obiektywnego obrazu zachowania człowieka. W sytuacji, gdy znajomy nas nie pozdrowi lub potraktuje z obojętnością wówczas stosując schemat przypisujemy mu negatywna cechę. Nawet przez myśl nam nie przejdzie to, iż przed chwilą został okradziony czy upokorzony. Zachowanie ludzkie często odnosimy do samych siebie, a nie do sytuacji w jakiej znalazł się drugi człowiek. Czyżby naszemu współczesnemu społeczeństwu brakowało empatii? Wygląda na to, iż rozwój cywilizacyjny w zanczący sposób zaćmił nasze myślenie. Proces, który został przed chwilą opisany zachodzi niezwykle szybko w naszym umyśle. Pomimo złożoności całego procesu myślenia schematycznego wciąż nasze wyobrażenie o otaczającym nas świecie pozostaje bardzo lakoniczne i prozaiczne.
Człowiek w swoim poznawaniu otaczającego świata odnosi się do teorii (schematu), która w zgodzie z ich myśleniem ukazuje dlaczego ludzie zachowują się tak jak się zachowują, przyjmują postawę takie, a nie inne ze względów osobowościowych a nie na zaistnialą sytuację (oddziaływanie środowiska zewnętrznego na jednostkę obejmuje zarówno innych ludzi jak i zdarzenia czy lokację). Ten sposób myslenia oraz hipoteza zakładająca, iż zachowanie ludzkie jest względnie zależne od dyspozycji i przekonań nazywane jest błędem odpowiedzialności. Dowodzi do tego, iż rzadko kiedy spostrzegamy zachowanie innych ludzi jako swoiste odzwierciedlenie skutków oddziaływania zaistniałej sytuacji. Dlatego poznąjąc drugiego człowieka należy dokładnie przeanalizować jego los jednostkowy. Nie należy wysnówać pochopnych wniosków, co niestety często robimy. Dlatego mniemam, iż należy człowieka przede wszystkim zrozumieć a nie oceniać.